گمیش تپه (گمیشان یا کوموش تپه) به معنی تپه نقره‌ای در زبان ترکمنی است.این شهر یکی از مهمترین سکونتگاههای ترکمنها از دوران صفوی تا عصر حاضر بوده است. گمیش تپه قدیم دارای معماری چوبی بوده است که هم اکنون تعدادی از خانه‌های چوبی دوران قاجاری از آن برجای مانده است.این شهر مهمترین بندر شمال ایران در دوره قاجار بوده است که ترکمنها با کشتیهای موسوم به لدکا در این بندر پهلو می‌‌گرفته‌اند و با روسها تجارت نفت و ابریشم و ... داشته اند.

این شهر هم اکنون حدود 15 هزار نفر جمعیت دارد و عمده ساکنان آن را ترکمنهای طایفه جعفربای تشکیل می‌‌دهند. گمیش تپه در تقسیمات کشوری جزئ شهرستان ترکمن از استان گلستان است و در 15 کیلومتری شمال بندرترکمن قرار دارد.

منطقه ترکمن صحرا و دشت گرگان تاریخی بسیار کهن دارد. این منطقه به علت همجواری با شهرها، مناطق باستانی معروفی چون داهه (دهستان) ،نیشابور، مرگیانا (مرو)، نیسا (نسا)، تپورستان (طبرستان) و کمش تپه از زمانهای قدیم مورد توجه بوده است و در طول زمانهای مختلف محل سکونت و زیست اقوام مختلف ایرانی بوده است.این سرزمین تا سده 17 به طور کامل ایرانی زبان بود اما در پی مهاجرت های افسارگسیخته عشایر بیابانگرد ترکمن امروز به صورت سرزمینی با اکثریت ترکمن زبان درآمده است.
جود گورستان و تپه باستانی کمیش تپه کوچک، دیوار تاریخی گرگان (دیوار قزل آلان) در شمال شهرستان،‌جزیره آبسکون، و غیره پیشینه سکونت در این شهر را به سالیان بسیار دورتر برمی‌گرداند